Generowany tekst adnotacji zawija się na zwykłych granicach spacji i dywizu, zachowując oryginalny font Type1C, CIDFontType0C albo Type1 i kompletne mapowania zakodowanych znaków
Renderer układa kompletne twarde linie między sąsiadującymi runami stylów, wycisza separatory zawijania i schodzi do kompletnych zakodowanych komórek dla zbyt długiego słowa
Pojedyncza zbyt szeroka komórka i pionowo przepełniony tekst zachowują istniejące przycięcie zawartości, a automatyczne wymiarowanie fontu powtarza layout dla każdej próbowanej wielkości
CRLF pozostaje jednym twardym łamaniem między stylami i pustymi runami, a pośredni tekst i jawne granice akapitów uniemożliwiają łączenie
Przyjmowanie pamięci i pracy obejmuje layout oryginalny i podmiany podczas reflow, z anulowaniem, niezmienionymi słownikami źródła, niepowodzeniem atomowym i ponownym użyciem dokumentu
NBSP nie dostarcza preferowanej granicy, ale fallback zbyt długiego słowa może nadal dzielić obok niego
Kompletne łamanie wierszy Unicode, grupowanie grafemów, porządkowanie dwukierunkowe, dyskrecjonalne dywizy i shapowanie skryptów złożonych pozostają poza tym zachowaniem
Zobacz Wyglądy adnotacji z surowymi fontami dla ścieżki wyglądów oryginalnego fontu i jej wymagań mapowania fontów